Wat hebben sales en solliciteren met elkaar gemeen?

De afgelopen maanden heb ik iets opvallends gemerkt. Solliciteren lijkt steeds meer op sales. Niet op de karikatuur van sales. Niet op gladde praatjes of snel scoren. Wel op het echte werk: luisteren, aanvoelen, opvolgen, vertrouwen opbouwen, omgaan met twijfel, timing en vooral… volhouden.
Ik begon mijn zoektocht vrij analytisch te bekijken en hield mijn cijfers bij alsof het een salesfunnel was.

81 sollicitaties.
14 gesprekken.
9 positieve reacties.
31 negatieve.
49 dossiers die ergens “open” blijven hangen.

En dat laatste is misschien nog het vreemdste onderdeel van het huidige landschap.
Veel vacatures lopen via derde partijen. Je weet vaak niet wie het echte bedrijf is, wie er mee aan tafel zit of welke dynamiek er intern speelt. Soms krijg je drie gesprekken diep eindelijk zicht op wat de rol écht inhoudt. Soms blijkt tijdens een gesprek dat het bedrijf eigenlijk iemand anders nodig heeft dan wat in de vacature stond. Soms voel je meteen een klik, maar beslist budget, timing of interne onzekerheid anders.
Dat herken ik enorm uit sales.
Een vacature vertrekt vaak vanuit een veronderstelde nood. Maar een veronderstelde nood is niet altijd de echte nood. Net zoals bedrijven soms denken dat ze meer leads nodig hebben, terwijl het probleem eigenlijk positionering, vertrouwen of focus is.
Wat me ook opvalt: de zogenaamde “war for talent” voelt vandaag heel anders aan dan enkele jaren geleden. Het aanbod aan kandidaten lijkt groter geworden. De vraag naar senior profielen voelt kleiner, of minstens voorzichtiger. Bedrijven zoeken zekerheid. Minder risico. Meer lijstjes.
En tegelijk blijft het een vreemd proces. Je investeert uren in research, motivatie, nuance en voorbereiding. Je bouwt bewust touchpoints in. Je volgt op. Je probeert relevant te blijven zonder opdringerig te worden.
En toch blijft het vaak stil.
Geen feedback. Geen antwoord. Geen context.
Dat zou in sales ondenkbaar zijn, zeker in trajecten waar relaties belangrijk zijn.
Maar ondanks alles begrijp ik waarom ik sales altijd graag heb gedaan. Omdat het uiteindelijk een contactsport blijft. Geen spreadsheet. Geen perfect script. Geen magische template.
Mensen kopen van mensen.
Bedrijven kiezen mensen.
En soms is timing belangrijker dan talent.
Het mooie is dat je net zoals in sales onderweg enorm veel leert. Over jezelf. Over positionering. Over hoe bedrijven vandaag denken. Over hoe belangrijk authenticiteit geworden is in een wereld vol generische communicatie.
En misschien nog belangrijker: een “nee” zegt niet altijd iets over je waarde. Soms ben je gewoon niet het antwoord op de vraag die vandaag gesteld wordt. Zelfs al zou je het juiste antwoord zijn op het échte probleem, maar daar komen ze later zelf wel achter 😉